Çocuğu Okul Öncesine Devam Eden Babaların, Babalık Tutumları İle Çocukları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Abstract

Bu araştırmanın temel amacı, çocuğu okul öncesi eğitime devam eden babaların çocukları ile arasındaki ilişki ile babalık tutumları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Bu amaç doğrultusunda araştırmanın yöntemi nicel araştırma paradigması üzerine inşa edilmiştir. Araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama yöntemi benimsenmiştir. Araştırmanın çalışma grubu olarak çocukları okul öncesi eğitime devam eden 3-6 yaş aralığındaki çocukların babaları amaçlı örnekleme yöntemi belirlenmiş ve buna göre 214 baba araştırmaya gönüllü olarak katılmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak demografik bilgi formu, Çocuk-Ebeveyn İlişki Ölçeği-Baba Formu ve babasal İşlev Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmanın verileri normal dağılım göstermediği için nonparametrik analizler benimsenmiştir. Araştırmanın verilerinin analizi sonucunda çocuğu okul öncesi eğitime devam eden babaların çocuklarıyla olan ilişkileri ile babalık tutumları arasında anlamlı ilişkiler olduğunu gözlenmiştir. Babaların yaşı, çalışma durumu, algılanan sosyoekonomik düzey, çocuğun yaşı ve okul öncesi eğitim süresi gibi değişkenlerin genel olarak istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi gözlemezken; babanın eğitim düzeyi, çocuğun cinsiyeti, doğum sırası, kardeş sayısı, babanın çocukla geçirdiği süre gibi değişkenlerin ise ilişkiler ve tutumlar üzerinde bazı alt ölçeklerde anlamlı farklılıklar ve ilişkiler yarattığı belirlenmiştir. Özellikle babaların şefkat düzeyi arttıkça çocuklarıyla olumlu ilişki kurma eğilimlerinin arttığı, buna karşılık baskı, eksik destek ve sınırsızlık davranışlarının ise ilişkideki uyumsuzluk ve çatışma ile pozitif yönde ilişkili olduğu anlaşılmıştır. Bu sonuçlar, babalık tutumları ile çocuk-ebeveyn ilişkisi arasında ilişki olduğunu ortaya koymaktadır.