Çocukların Problem Çözme Becerileri ile Bağımsız Öğrenme Davranışları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Abstract

Erken çocukluk dönemi, bilişsel, dil, sosyal, duygusal ve psikomotor gelişimin hızlı olduğu kritik bir dönem olarak kabul edilir. Bu dönemde desteklenen problem çözme becerileri ve bağımsız öğrenme davranışları, çocukların hem gelecekteki akademik yeterliliklerinin hem de öğrenmeye karşı tutumlarında belirleyici bir role sahiptir. Bu araştırmada çocukların problem çözme becerileri ile bağımsız öğrenme davranışları arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada yöntem olarak ilişkisel tarama yöntemi benimsenmiştir. Araştırmanın çalışma grubu kartopu ve uygun örnekleme yöntemleri bir arada kullanılarak oluşturulmuştur. Bu örnekleme yöntemlerine göre araştırmanın çalışma grubu, 60-72 ay aralığındaki 75 kız ve 61 erkek olmak üzere toplam 136 çocuktan oluşmuştur. Araştırmanın amacına ulaşabilmek için veri toplama araçları olarak Demografik Bilgi Formu, Problem Çözme Becerisi Ölçeği ve Bağımsız Öğrenme Davranışları Ölçeği (3-5 Yaş) kullanılmıştır. Araştırmanın verilerinin normallik testlerine göre normal dağılım gösterdiği, dolayısıyla parametrik testler ile veriler analiz edilmiştir. Yapılan analizlere göre çocukların problem çözme becerilerinin cinsiyet, doğum sırası, kardeş sayısı, anne öğrenim düzeyi, anne çalışma durumu, çocuğun okula devam süresi ve günlük eğitim süresi değişkenlerine göre istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Ancak, baba öğrenim düzeyi üniversite ve üzeri olan çocukların problem çözme becerilerinin, lise ve altı düzeyde eğitime sahip babaların çocuklarına göre istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptanmıştır. Bununla birlikte, çocukların bağımsız öğrenme davranışları ile ilgili yapılan analizler sonucunda bağımsız öğrenme davranışlarının demografik değişkenlere göre anlamlı bir farklılık göstermediği bulunmuştur. Araştırmanın temel sorusuna yönelik yapılan analizde, çocukların problem çözme becerileri ile bağımsız öğrenme davranışları arasında düşük düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Bu ilişkinin yordama gücünü anlamak için regresyon analizi yapılmış ve çocukların problem çözme becerilerinin onların bağımsız öğrenme davranışlarını anlamlı bir şekilde yordadığı saptanmıştır. Sonuç olarak, problem çözme becerileri ve bağımsız öğrenme davranışları arasında manidar bir ilişkinin olduğu ve bunun çocuğun akademik yaşantısında belirleyici bir role sahip olduğu söylenebilir.