Asimetrik Femoral Anteversiyonun Yürüme Kinematiğine Etkisinin İncelenmesi

Abstract

Femoral anteversiyon artışı, femurun transvers düzleminde meydana gelen torsiyonel bir deformitedir. Bu deformite sıklıkla bilateral meydana gelmesine rağmen bazen asimetrik olarak meydana gelebilir. Asimetrik femoral anteversiyon, alt ekstremite segmentleri arasında yük dağılımında dengesizliklere yol açarak yürüme sırasında eklem kinematiğini bozmakta ve buna bağlı olarak biyomekanik hizalanmada kompansatuar adaptasyonlar ve patomekanik değişiklikler ortaya çıkarmaktadır. Çalışmamızın konusu asimetrik femoral anteversiyonun yürümede alt ekstremite kinematiğine etkisini incelemektir. Çalışmaya 7-15 yaş (ortalama: 10,7±2,05) arasında bilateral femoral anteversiyon artışı, asimetrik femoral anteversiyon artışı ve femoral anteversiyon artışı olmayan toplam 26 çocuk katıldı. Femoral anteversiyon artışı, Trokanter Prominens Açı Testi (TPAT) ile değerlendirildi. Her iki ekstremitesinde (bilateral) femoral anteversiyon artışı olan (TPAT> 30°) katılımcılar Femoral anteversiyon grubu (FAG), asimetrik femoral anteversiyon artışı olan (İki ekstremite arasında TPAT değerleri arasında 10°'lik açı farkı asimetri olarak tanımlanmıştır.); femoral anteversiyon artışı olmayan ekstremite NOİFA (TPAT<30°), femoral anteversiyon artışı olan ekstremite UNİFA (TPAT>30°) ve grubun genel adı Asimetrik femoral anteversiyon grubu (AFAG) ve femoral anteversiyon artışı olmayan (TPAT<30°) Referans grubu (RG) olarak dört gruba ayrılmıştır. Asimetrik femoral anteversiyonun yürümede alt ekstremite kinematiğine etkisini nicel olarak değerlendirip karşılaştırmak için katılımcılara İKÜ-HAM'da 6 kamera (VICON Vantage 5) ve 2 kuvvet platformu (AMTI, Boston, ABD) içeren 3 boyutlu bilgisayarlı analiz sistemi ile yürüme analizi uygulanmıştır. Yürümenin zaman mesafe ve alt ekstremite kinematik parametreler arasındaki farklar, normal dağılım uygunluklarına göre incelenip independent t-test ve Mann Whitney U testi ile istatistiksel olarak karşılaştırılmıştır. Çalışma sonucunda, sagital planda kalça-diz koordinasyonunda özellikle UNİFA tarafında RG'ye ve FAG'a göre anlamlı bir azalmaya (p<0.05), koronal planda pelvis-kalça koordinasyonunda FAG'da RG'ye göre anlamlı bir artışa ve UNİFA ile NOİFA'da anlamlı bir azalmaya (p<0,05) ve transvers planda AFAG'da her iki ekstremitede RG'ye ve FAG'a göre eklem hareket açıklığında anlamlı azalmaya (p<0,05) sebep olduğu anlaşılmıştır. AFA'ya sahip çocuklarda NOİFA tarafında femoral anteversiyondan etkilendiği, her iki tarafta da biyomekanik değişiklikler meydana geldiğini göstermektedir. Bu değişikliklerin sagital plan kalça-diz ve koronal planda pelvis-kalça eklemleri arasında daha sert (stiff) bir hareket paterni yarattığı ve özellikle postüral koordinasyon açısından önemli fonksiyonel sınırlılıklar oluşturabileceği düşünülmektedir. Bu nedenle AFA'ya sahip çocuklarda değerlendirme sırasında özellikle deformiteli tarafa odaklanmak yeterli olmayabilir. Asimetrik yapının karşı taraf üzerinde de kompansatuar etkiler ortaya çıkardığı görülmektedir. Bu doğrultuda, fizyoterapi programlarının her iki ekstremite için egzersizler içermesi AFA'da arttığını düşündüğümüz sakatlanma ihtimali ve uzun vadede oluşabilecek sekonder problemler açısından büyük önem taşıdığını düşündürmektedir.